Listopad 2015. Oxford Dictionaries po raz pierwszy w historii słowem roku mianuje nie wyraz, lecz piktogram. Emoji przedstawiające łzy szczęścia ma, zdaniem przyznającej wyróżnienie kapituły, najlepiej oddawać ówczesny etos i nastroje. Jest w tym sporo prawdy – wkrótce dość niepokojące w swojej ekspresji oblicze zyskuje jeszcze na demoniczności i zaczyna być masowo używane dla wyrażania Schadenfreude. Ewolucja jego znaczenia przypomina smutny los żaby Pepe, która stała się emblematem ruchu alt–right.

Listopad 2016. Użytkownicy mobilnych urządzeń firmy Apple zalewają Internet skargami na decyzję o przeprojektowaniu emoji przedstawiającej brzoskwinię. W nowej wersji przypomina ona bowiem ni mniej, ni więcej tylko... brzoskwinię. Koncern błyskawicznie przywraca owocowi poprzednią formę. Powraca butt peach, która dzięki swojej budzącej erotyczne skojarzenia formie stała się jednym z podstawowych wyrazów w słowniku użytkowników Tindera. Jeśli faktycznie wykonujemy w tył zwrot i z kultury pisma powracamy do kultury obrazkowej, to tworzące ją obrazy nigdy nie będą tak proste i jednoznaczne jak kiedyś.

Złożona z obrazów, poklatkowych filmów, cyfrowych grafik i przygotowanej dla przestrzeni {Bank Pekao Project Roomu} instalacji dźwiękowej wystawa Kamila Kukli prezentuje najnowsze prace artysty, w których nawarstwiające się organiczno–cyfrowe motywy dopełniają się wzajemnie i tworzą postludzkie hybrydy. Jej tytuł odnosi się do widocznej w pracach Kukli dwuznaczności i kondensacji motywów. Połyskliwe, obłe kształty,pieczołowicie wycyzelowane, sąsiadują tu z nerwowymi, impastowymi pociągnięciami pędzla. Pokawałkowane, zredukowane do seksualnych narządów ciała są jednocześnie pociągające, ale i nabrzmiałe,zaczerwienione, zsiniałe, przekwitłe i chore.

Choć malarstwo Kukli wyrasta formalnie z tradycji surrealistycznej, jego gęste, fragmentaryczne obrazy stanowią w gruncie rzeczy wierne odzwierciedlenie naszej rzeczywistości, jej syntezę odartą z anegdoty. Przedstawiają świat rodem z mang dla nastolatków, w którym codzienność miesza się z nadnaturalnością, słodycz z przemocą,a pruderia z rozbuchaną seksualnością. Świat, który niepostrzeżenie stał się naszym własnym.

Piotr Policht

19.10–19.11.2017
Kurator: Piotr Policht
Fotografie: Bartosz Górka