Mieszkam w borku. Nic szczególnego się tu nie dzieje. Drzewa rosną, larwy drążą, głodne dzięcioły korę tłuką. Chętnie w borek wchodzę i przeczesuję. Obniuchuję pniaki, najchętniej powalone. Żłoby z wodą zimą skuwa lód, na który stopa chętnie wpełza. Skorupa zapada się z chlupnięciem. Teraz sucho. Książka szeleści kartkowana. Z nieba cieknie i strumień do bagna wpływa. Gałązki tamują odpadki. Papiery, plastiki, gumy wyhamowują. Coś trzaska, na co wybałuszam. W szałas wsiąkam tyłem. Dłoń lewa, dłoń prawa — odlatują obie na cienkim pasku kończyn. Larwa rośnie, toczy miazgę i wypluwa tyłem. Wciągam film kolejny, a potem śni mi się znów i przywidza, by rozpłynąć bełtem. Nic nie pamiętam, jakby mnie nie było, jakbym zasnął twardo. Borek się wybudza jednak i na wzgórek wciąga. Lądolód łaskawie cofnął się przed lasem. Notuję z ulgą obdarowany hojnie.

Natura jest świątynią, kędy słupy żywe
Niepojęte nam słowa wymawiają czasem.
Człowiek wśród nich przechodzi jak symbolów lasem,
One mu zaś spojrzenia rzucają życzliwe.

„Oddźwięki” (fragment), Charles Baudelaire, przełożył Antoni Lange

Kamil Kukla

24.04.2026 – 17.05.2026
Kuratorzy: Mateusz Piestrak, Krzysztof Mętel
Tekst: Kamil Kukla
Zdjęcia: Mateusz Piestrak

Projekt realizowany w ramach badań naukowych Wydziału Sztuki Akademii Tarnowskiej.