Obraz nawiązuje do worarefilii — parafilii, w której seksualne podniecenie wywoływane jest wyobrażaniem o byciu pożartym, pożeraniu lub podobnego aktu obserwowaniu. W przeciwieństwie do kanibalizmu, jest to konsumpcja całopostaciowa, w której ludzka istota połykana jest w bezkrwawym akcie przez większą, silniejszą — zwierzęcą lub fantastyczną. Worarefilia dzieli się na wiele odłamów — zarówno pasywnych, w której wyraża się masochistyczne pragnienie bycia pochłoniętym przy pełnym konsensusie między stronami, jak i agresywnych, sadystycznych, w której przyszły pokarm zostaje osaczony, unieruchomiony i pożarty wbrew własnej woli, jak schwytane przez drapieżnika mniejsze zwierzę. W tym drugim wariancie można upatrywać niezaspokojonej potrzeby męskiej kontroli, która nie mogąc być zrealizowana w rzeczywistości, odnajduje drogę ujścia w świecie niegroźnych, sterylnych seksualnych fantazji. Skala kompensacji jest tu wprost proporcjonalna do życiowej niemożności i osobniczej indolencji, zaś pole seksualnej rozgrywki zawężone do przestrzeni internetowych peryferii. Fetyszyści vore (skrótowiec od worearefilii), tworzą niewielkie, ściśle anonimowe grupki poza głównym nurtem internetu i popularnymi sieciami społecznościowymi.

Wystawa Shell Tears, Galeria

Wystawa Zamek na piasku, CSW Kronika, Bytom, 2025. Fot. Iwona Sobczyk